تصريح است كه : جناب أمير ( عليه السلام ) وزبير در بيت حضرت فاطمه ( عليها السلام ) مىآمدند ، وبه آن جناب مشاورت مىفرمودند ، وعمر گفت به حضرت فاطمه ( عليها السلام ) كه : اگر ايشان نزد تو جمع خواهند شد ، اَحبّيت تو مانع نخواهد شد مرا كه حكم دهم كه دروازه را بر ايشان بسوزند . واين صريح است در آنكه عمر تهديد احراق باب بر جناب أمير المؤمنين ( عليه السلام ) كرده بود ، واين امر به اجماع أهل اسلام غير جايز است ، وكسى كه مدعى جواز آن باشد كافر است . وجناب أمير المؤمنين ( عليه السلام ) ( 1 ) به حكم حديث ثقلين ( 2 ) ، واجب التمسك والاتباع ‹ 486 › بود وبه موجب حديث : « اللهم أدر الحقّ معه حيث ما دار ( 3 ) » در جميع افعال واعمال ، خصوصاً در همچو أمور كه از أصول دين است بر حق بود ، پس عمر وأبو بكر وجميع أصحاب را اِتباع آن جناب لازم وواجب بود ، نه آنكه آن جناب را به خطا ومفارقت حق در ترك بيعت أبى بكر

--> 1 . از قسمت : ( أمير المؤمنين ( عليه السلام ) . . . ) قبلي تا اينجا در حاشية [ الف ] به عنوان تصحيح آمده است . 2 . مراجعه شود به عبقات الأنوار ، بخش حديث ثقلين ، وبه كلام خود دهلوى در تحفه اثناعشريه : 130 ، 219 . 3 . مراجعه شود به الغدير 3 / 179 ، ملحقات إحقاق الحق 5 / 626 - 628 و 7 / 470 و 16 / 394 و 17 / 134 - 136 و 20 / 584 - 585 و 23 / 646 - 647 و 30 / 227 - 228 و 31 / 956 ، ومصادر ديگر .